ΠΟΛΥΑΡΑΒΟΣ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ ΤΩΝ ΜΑΝΙΑΤΩΝ | 200 χρόνια ελευθερίας γιορτάζουμε φέτος!
Τίμιο και χρήσιμο είναι να θυμόμαστε, να τιμάμε τους νεκρούς μας, να διδάσκουμε τους νεότερους για να μαθαίνουν πώς την αποκτήσαμε μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς. Η Μάνη. Κήρυξε τον πόλεμο κατά των Οθωμανών Τούρκων χάριν της ελευθερίας όλων των Ελλήνων.
Η Μάνη δεν έκανε επανάσταση, ελεύθερη και αδούλωτη ήταν.
Η Μάνη κράτησε την Ελλάδα ελεύθερη όταν κινδύνευσε άμεσα να σκλαβωθεί και πάλι από τον Ιμπραήμ, εξαιτίας της κυβερνητικής τριανδρίας των ανικάνων και ραδιούργων, Μαυροκορδάτου, Κωλέττη και του αδαούς από πολεμικά και στρατηγικές πολέμου Κουντουριώτη, οι οποίοι ευθύνονται απολύτως για την υπό του Ιμπραήμ κατάπνιξη ουσιαστικά της επανα στάσεως, αφού επί των ημερών τους η χώρα υπέστη τις παρακάτω οδυνηρές ήττες.
1ον, 27-30 Μαΐου 1824: Γενική σφαγή της Κάσου από τους Τουρκαλβανούς με 3500 θύματα.
2ον, 22 έως 25/06/1824: Ολοκαύτωμα και γενική σφαγή στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, με 20.000 θύματα.
3ον, 7 Απριλίου 1825: Ήττα ρουμελιώτικων σωμά των. Με όλους τους κορυφαίους οπλαρχηγούς των Καραϊσκάκη, Μακρυγιάννη, Μποτσαρέους στο Κρεμμύδι Πυλίας από τον Ιμπραήμ.
4ον, 26/04/1825: Συμφορά των Ελλήνων και Φιλελ λήνων στη Σφακτηρία από τον Ιμπραήμ με 1200 νεκρούς.
5ον, 11/05/1825: Παράδοση υπό όρους στον Ιμπραήμ, 1000 αγωνιστών του Νιοκάστρου Πύλου που είχαν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους χωρίς πολεμοφόδια και τροφές από την κυβέρνηση Κουντουριώτη.
6ον, 20 Μαΐου 1825: Ολοκαύτωμα και θυσία του Παπαφλέσσα και των 800 παλικαριών του στο Μανιάκι. Όχι βέβαια ανευθύνου για το κατάντημα της χώρας επί υπουργίας του.
7ον, 24 Μαΐου 1825: Αποτυχία του Κολοκοτρώνη να αναχαιτίσει τον Ιμπραήμ Πασά στα Τρίκορφα Αρκαδίας, 400 οι νεκροί και 200 οι λαβωμένοι. Ο Κολοκοτρώνης μετά την ήττα του χαρακτηρίζει τον Ιμπραήμ αήττητο και ασκεί εναντίον του μόνον ανταρτοπόλεμο.
8ον, 10 Απριλίου 1825: Έξοδος Μεσολογγίου και μεγάλη σφαγή, 4200 αγωνιστές, ήρωες νεκροί, 7000 γυναικόπαιδα αιχμάλωτοι.
Μπροστά σε αυτή την καταστροφή η κατάπτυστη κυβέρνηση της Τριανδρίας Κουντουριώτη, Μαυροκορδά του και Κωλέττη εξαφανίζεται!
Δημιουργείται και συγκροτείται διοικούσα επιτροπή υπό τους Ζαΐμη και Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και μερικούς άλλους και προσπαθεί να διασώσει ότι μπορεί…
Την λύση προ της καταστροφής της Ελλάδος την δίδει και πάλι η Μάνη, η πρωτοπόρος της επαναστάσεως του 1821. Οι Μανιάτες από τη φύση μας είμαστε πολύ ιδιαίτερες προσωπικότητες.
ΔΕΝ κινούμεθα σε κανόνες κοινών ανθρώπων,
ΔΕΝ υπακούουμε στο μέτρο,
ΔΕΝ εγκλωβιζόμαστε στο παρόν,
ΔΕΝ περιοριζόμαστε στην τυπική μας υποχρέωση!
Με τις συμπεριφορές μας και τις πράξεις μας ξεπερνάμε το αδύνατο και το ακατόρθωτο, πορευόμαστε στον κόσμο τον πλασμένο για τους δυνατούς!
Τους ανθρώπους που σπάνε το αδύνατο, το ακατόρθωτο και πορεύονται στην οδό των δυνατών γιγάντων που συναντάς στα παραμύθια.
Που μετατρέπουν το φαινομενικά αδύνατο σε πραγματικότητα, όπως εκεί όπου ο μικρόσωμος και αδύναμος Δαβίδ συντρίβει και ευτελίζει τον γίγαντα και παντοδύναμο Γολιάθ.
Τέτοιους γίγαντες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν αρχικά 300 Πολυαραβίτες.
Του νεότερου Λεωνίδα, τα παλικάρια, τα παιδιά των Μανιατών και ηρωίδων Μανιατισσών του Πολυαράβου! Εδώ, σε τούτα τ’ άγια χώματα η δόξα συναντήθηκε με το καθήκον, με το πρέπει.
Η πολεμική μηχανή με την ψυχή, που ποτέ δεν συντρίβεται από τους αριθμούς, η συνήθης πράξη με την ιστορία.
Εδώ οι Μανιάτες έγραψαν ιστορία που μόνο λεύτεροι άνθρωποι μπορούν να γράφουν. Συνέτριψαν το αήττητο του Ιμπραήμ.
Ο Πολυάραβος συγκλονίζεται από το Ολοκαύτωμα στο Μανιάκι. Η Μάνη προετοιμάζεται να υποδεχθεί τον Ιμπραήμ. Ο Τουρκοαιγύπτιος στρατηλάτης, βέβαιος για το υπέρ αυτού αποτέλεσμα του πολέμου, ασπάζεται το νεκρό Παπαφλέσσα και συνεχίζει την καταστροφή της Πελοποννήσου, στην οποία κατακαίει τα πάντα και την λεηλατεί.
Φτάνει η στιγμή της καταλήψεως της Μάνης και παίρνει τα πρώτα μαθήματα. Ήλθε η ώρα να μιλήσουν οι νέοι Λεωνίδες, οι νέες Αμαζόνες, οι Μανιάτες και οι Μανιάτισσες, την πολεμική αρετή και την λεβεντιά των οποίων γυναικών, δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ.
22 ως 26/06/1826 πανωλεθρία του Ιμπραήμ Πασά στη Βέργα από τους Μανιάτες και στο Δυρό από τις δρεπανηφόρες Μανιάτισσες.
Τέλος το αήττητο του Τουρκοαιγύπτιου στρατηλάτη!
Ηττημένος υποχωρεί στην Τρίπολη προς ανασυγκρότηση των δυνάμεών του και επιχειρεί την τρίτη και τελευταία, αλλά δυναμικότερη απόπειρα κατάληψης της Μάνης από τις κορυφογραμμές του Ταϋγέτου.
Στην πορεία του, προς Βορειοανατολάς συναντά το πρώτο ηρωικό εμπόδιο τον πύργο του Κυριάκη Σταθάκου.
Εδώ ο Σταθάκος, ως νεότερος Λεωνίδας, ίνα μη είπω ανώτερος αυτού, ανθίσταται γενναία, αφού προηγουμένως σκοτώνει τον κουμπάρο του Μπόσινα, οδηγό του Ιμπραήμ.
Ο πύργος ανθίσταται μισή μέρα, πέφτει μόνο με κανονιοβολισμούς και αφού τελειώνουν τα πολεμοφόδια της οικογένειας Σταθάκου και των ελαχίστων φίλων του και αυτών αμυνομένων μέχρις εσχάτων.
Ο Ιμπραήμ συνεχίζει και φτάνει εδώ στον μέχρι τότε πολυτζάραβο τον τόπο με τα πολλά τσάρα ή πολυτζάραμο. Από τις τεράστιες τσαράνες, πολύ μεγάλα βράχια πάνω στα οποία είναι χτισμένος και τον οποίο η ιστορία έμελλε να μετατρέψει σε Πολυάραβο από τους πολλούς Άραβες που σκοτώθηκαν εδώ!
Πολυάραβος, ιστορικό πλέον σύμβολο της ελευθε ρίας, της νίκης, της αδούλωτης ψυχής των Μανιατών.
Η μάχη του Πολυαράβου δεν έχει την ευκολία των μαχών του κάμπου. Εδώ παρατηρείται η συμπόρευση του Ταϋγέτου με τους Μανιάτες, ίδια φύση, ίδια ψυχή, ίδια δύναμη.
Ο Ταΰγετος έχει μεγάλο μερίδιο στη συντριβή του Ιμπραήμ.
Σε αυτήν εδώ την τριήμερη μάχη του Πολυαράβου, ο οργανωμένος και τα κατά τα αγγλικά πρότυπα εκπαιδευμένος και πλήρως εξοπλισμένος στρατός του Ιμπραήμ παθαίνει πανωλεθρία.
Πρώτη μέρα της μάχης στον Προφήτη Ηλία 300 Πολυαραβίτες τσακίζουν τις επανειλημμένες απόπειρες προώθησης των εχθρικών στρατευμάτων προς κατάληψη του Πολυάραβου.
Δεύτερη μέρα, στενοδιάβατα στη Λάκα Στεφανάκου και Πλαγιανάκου, νέα ήττα του Ιμπραήμ.
Εδώ, το θαύμα της παρουσίας του Τιμίου Σταυρού αιωρουμένου υπεράνω των μαχητών ενθαρρύνει αυτούς, ΔΕΝ υποχωρούν και κατανικούν τους αλλόθρησκους εχθρούς τους.
Τη νύχτα κινδυνεύει να δολοφονηθεί ο ίδιος ο Ιμπραήμ, από 5 γενναία μανιατόπουλα, 4 σκυφιάνους και έναν πανιτσιώτη που έφθασαν νύχτα έξω από τη σκηνή του και σκότωσαν 3 συνοδούς του, αφού τον ίδιο δεν τον γνώριζαν, πιστεύοντας ότι ένας από τους 3 νεκρούς ήταν ο ίδιος ο Ιμπραήμ.
Τρίτη μέρα, ενίσχυση των Πολυαραβιτών με 2000 Μανιάτες πολεμιστές.
Εδώ συντρίβονται στις ράχες του Πολυαράβου τα στρατεύματα του Ιμπραήμ, 2500 νεκροί και τραυματίες.
Την πλέον κρίσιμη στιγμή της μάχης, νέο θαύμα, οι αγωνιστές του Πολυαράβου βλέπουν όραμα την Παναγιά να τους χαμογελά και να κινεί απειλητικά την ρόκα της κατά των επιτιθέμενων αλλοθρήσκων.
Η Παναγιά μας, σώζει την Ελλάδα!
Πρώτοι 2 παπάδες πολεμιστές και αμέσως μετά γυναίκες και άνδρες εξέρχονται των πρόχειρων τειχών και οικειών, αλαλάζοντες επιτίθενται κατά των τουρκοαιγυπτίων πολεμιστών, οι οποίοι πανικοβάλλονται και τρέπονται εις άτακτον φυγήν… Από τύχη γλιτώνει ο Ιμπραήμ, που τρομοκρατημένος εγκαταλείπει οριστικά τη Μάνη.
Η Μάνη σώζει την Ελλάδα!
Αυτό δεν το λέω εγώ, το λέει ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδος στον επικήδειο λόγο του για τον θάνατο του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Εντός του τότε μητροπολιτικού ναού της Αγίας Ειρήνης, αναφέρει: Η Μάνη, η αδούλωτη και ανυπότακτη, ομοίαζε με ανημμένον κηρίον εις τον τάφον της Ελλάδος, που όμως ανεφλέγη και έκαψε δύο αυτοκρατορίες. Την Τουρκία και την Αίγυπτο.
Αυτή είναι η Μάνη!
Η σημασία της νίκης στην τριήμερη μάχη του Πολυαράβου είχε το βάρος της επιτυχίας ολόκληρης της ελληνικής επανάστασης. Αυτό δεν είναι υπερβολή! Αν υποτασσόταν ο Πολυάραβος θα ακολουθούσε η υποταγή ολόκληρης της Μάνης [αφού θα καταλαμβα νόταν με άνεση στη συνέχεια, από τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα, η διαδρομή Πολυάραβος-Σκηφιάνικα Οίτυλο-Κελεφά] η διχοτόμηση της Μάνης και στη συνέχεια η κατάληψη ολόκληρης της Μάνης με άνεση από τα τουρκοαιγυπτιακά στρατεύματα. Τούτο θα σήμαινε το τέλος, για άλλη μία φορά και οριστικά μάλιστα, της ελληνικής επανάστασης. Εάν υποτασσόταν η Μάνη, η ελευθερία των Ελλήνων θα έβλεπε τέλος και μάλιστα οδυνηρό - επώδυνο και ολοσχερώς καταστροφικό! Μη αναστρέψιμο! Η ανεξαρτησία θα ήταν όνειρο απατηλό. Η ελευθερία, μύθος. Η σκλαβιά, φαρμακερή πραγματικότητα! Μάταιες όλες οι προηγούμενες νίκες και επιτυχίες!
Στη λησμονιά τα Δερβενάκια, όπου ο Ιμπραήμ ασπάζεται παρατεταμένα το αιματόχροον μέτωπο του νεκρού Παπαφλέσσα. Στο τίποτα το χάνι της Γραβιάς! Ανύπαρκτος ο Καραϊσκάκης, στη λησμονιά ο Αχελώος, στο πουθενά οι φιλέλληνες και ο Βύρων. Στην αφάνεια και ουδέν άκουσμα για την εγκληματική σφαγή της Χίου. Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη, ούτε δόξα ούτε στεφάνι… Σκοτάδι και μαύρα μεσάνυχτα, μάταια τα ολοκαυτώματα στο πουθενά η Αλαμάνα. 7 Στην απόλυτη σιωπή το Μεσολόγγι! Η ενδοξότερη ίσως σελίδα της επαναστάσεως του 21!
Αυτή είναι η μεγάλη αξία και σπουδαιότητα της νικηφόρου Μάχης των Μανιατών στον Πολυάραβο! Εδώ πρέπει να επισημάνω με λύπη, απογοήτευση και οργή το τραγικό σφάλμα των ιστορικών και των ενίοτε υπουργών παιδείας… Ούτε μία λέξη στα σχολικά βιβλία για την μάχη του Πολυαράβου… Δεν γνωρίζω αν αυτό παρουσιάζεται ή για κάποιους σημαίνει πολιτική και ιστορική διπλωματία…; Εμείς εδώ οι Πολυαραβίτες και πάντες οι γιγνώσκοντες την μεγίστην εθνικήν αξίαν των νικών της Μάνης κατά του Ιμπραήμ, που θεμελίωσαν την ελευθερία της Ελλάδος, το λέμε ντροπή-ιστορικό όνειδος-εθνική προδοσία! Ντροπή σας συντάκτες του Χρονολογίου για τα 180 χρόνια της επαναστάσεως του 1821 όλων των Ελλήνων. Δόλια απουσιάζει παντελώς η Μάνη και η υποδειγματική και σωτήρια για το έθνος μας πολεμική δράση των Μανιατών; Μπράβο σας καθηγητάδες Σταυρόερα, Κρεμμύδα, Λούκο, Παντέλη και Σκλαβενίτη και όσοι άλλοι υπογράφεται αυτό το ψευδές χρονολόγιο. Στο πουθενά ο Πολυάραβος…!
Μόνο 2, 3 σελίδες ολόκληρο το '21 στο βιβλίο ιστορίας της 3ης Γυμνασίου. Σε αυτές τις τρεις σελιδούλες στριμωγμένα διαγκωνίζονται αφήγηση ιστορίας, φωτογραφίες και κείμενα, όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει αναπάντητο… Που πήγαν τόσες θυσίες; 8 Που το αίμα που χύθηκε ποταμηδόν από άκρου εις άκρον της Ελλάδος; Πού οι νεκροί; Πώς λησμονήθηκαν οι ήρωες που έπεσαν, εκείνοι που με τις πράξεις τους, τις υπεράνθρωπες, γέμισαν προσκυνητάρια πίστης και ιστορικούς τάφους και ολοκαυτώματα; Πρόγονοι ήρωες, νεκροί, επίγονοι αγνώμονες! Πώς ανεχόμεθα τέτοια ντροπή; Αυτή η συμπεριφορά των επιστημόνων, ο Θεός να τους κάνει επιστήμονες…
Δημιούργησε την πεπλανημένη εντύπωση ότι η ελευθεριά της Ελλάδος ήταν αποτέλεσμα της ήττας του Ιμπραήμ στο Ναυαρίνο από τις ένοπλες δυνάμεις Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας. Απαντούμε ΟΧΙ στους ηθελημένα ή όχι διαστρε βλωτάς της ιστορικής δόξας και κληρονομιάς μας! Στη ναυμαχία του Ναυαρίνου, σημειώθηκε διπλωμα τική επιτυχία των συμμάχων και λιγότερο στρατιωτική, παρά το γεγονός ότι είχε και στρατιωτικό αποτέλεσμα. Το Ναβαρίνο ήταν συνέπεια και αποτέλεσμα της νίκης των Μανιατών που υποχρέωσε τον Ιμπραήμ να επιστρέψει στον Ναυαρίνο, ηττημένος σε όλα τα επίπεδα των μαχών στη Μάνη. Εάν είχε νικήσει τους Μανιάτες στον Πολυάραβο και είχε καταλάβει τη Μάνη, ποια θα ήταν η τύχη του έθνους;
Πώς πότε και με ποια αφορμή θα έφευγε ο Ιμπραήμ από τη Μάνη; Γιατί οι μεγάλες στρατιωτικά δυνάμεις δεν τον χτύπησαν πριν από τις νίκες των Μανιατών;
Γιατί δεν τόλμησαν ή δεν αποφάσισαν να τον σταματήσουν όταν κατέκτησε και κατέσφαζε το Μεσολόγγι; Λεηλατούσε και έπνιγε στο αίμα κάθε πόλη και χωριό στο πέρασμά του! Η απάντηση δίδεται στην στιχομύθια του Άγγλου Χάμιλτον με τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που έχει ως ακολούθως και επικυρώνει την διάθεση και προδιάθεση των Άγγλων, αλλά και την πίστη του δούλου γένους για το “21”.
Όταν πήραν Τανάπλι οι Έλληνες, πήγε ο Χάμιλτον και είδε τον Κολοκοτρώνη και του είπε ότι έπρεπε να γυρέψουν οι Έλληνες συμβιβασμό και η Αγγλία θα μπει στη μέση μεσιτεύουσα μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων προς συνθηκολόγηση.
Αυτό δεν γίνεται, απάντησε ο Κολοκοτρώνης, λευτε ριά ή θάνατος! Εμείς ποτέ συμβιβασμό δεν κάναμε με τους Τούρκους, άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς ζούσαμε ελεύθεροι από γενιά σε γενιά.
Ο βασιλέας μας εσκοτώθη! Καμιά συνθήκη δεν έκανε!
Η φρουρά του, είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και 2 κάστρα ήταν άπαρτα. Ποια είναι η φρουρά του; ρώτησε ο Χάμιλτον και ποια τα κάστρα; Η φρουρά του βασιλιά μας είναι οι κλέφτες και τα κάστρα μας, η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά μας. «Σπύρου μελά ο γέρος του Μοριά, Τόμος Πρώτος σελίδα Ι Δ και λοιπά».
Αυτή, απαρχής της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξε η στάση των Μεγάλων Δυνάμεων και κυρίως των Άγγλων, που ονειρεύοντο ανεξάρτητη, υπό την επικυριαρχία τους, την Πελοπόννησο και μόνον προκειμένου να ελέγχουν τον διάπλου μεταξύ Μάνης, Κρήτης και Αιγύπτου. Τίποτε άλλο… Για να μην αναφερθώ στη συμπεριφορά τους, στη σύλληψη και δίκη του Κολοκοτρώνη, που χωρίς τους εντιμότατους δικαστές Τερτσέτη και Πολυζωίδη θα καταδικαζόταν εις θάνατο.
Αγαπητοί μου συμπατριώτες και φίλοι της Μάνης, ανεβήκαμε και φέτος στο Άγιον Όρος της Μάνης, στο Σινά της Ελλάδος, για να λάβουμε και πάλι, για πολλοστή φορά, την εντολή του Θεού, όπως την αποδίδει ο αείμνηστος συμπατριώτης μας και Πανεπιστημιακός Καθηγητής Δημήτριος Κουκουλομάτης: «Τίμα την πατρίδα σου και αγωνίσου υπέρ αυτής μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός σου» Μία εντολή βαριά. Ιερή. Αδιαπραγμάτευτη.
Αυτήν την εντολή παρέλαβαν οι Μανιάτες και την πραγμάτωσαν, στο Άγιο Όρος της Μάνης, στον Πολυάραβο, το δύσβατο, το κακοτράχαλο, το εγκαταλελειμμένο, το ζοφώδες και καπνώδες, όπως και σε ολόκληρη τη Μάνη για την οποία, είμαστε περήφανοι και έτοιμοι, ως γνήσιοι απόγονοι των Θερμοπύλων, ως νέοι Λεωνίδες, να προσφέρουμε και τη ζωή μας αν χρειαστεί.
Και τώρα ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί.
Ζήτω ο Πολυάραβος, ζήτω η μάνα μας, η Μάνη, ζήτω η Ελλάς!
Γεώργιος Πλαγιανάκος,
Υποστράτηγος Εν αποστρατεία ΕΛ.ΑΣ,
Επίτιμος Πρόεδρος των Απανταχού Πολυαραβιτών.