Προσευχητικόν Κήρυγμα πρός τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τήν Μεγαλόχαρη. Ὑπό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' κατά τόν Πανηγυρικόν Ἀρχιερατικόν Ἑσπερινόν τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου εἰς Τῆνον (14.8.2026)

Ἀπόψε, στόν Πανίερο τοῦτο Ἱερό Ναό, στήν εὐλογημένη νῆσο Τῆνο, ὦ Μεγαλόχαρη Παναγία Παρθένε, ἑορτάζομεν τήν ἁγίαν Σου Κοίμησιν, τήν Ἱεράν Σου μετάστασιν εἰς τούς Οὐρανούς!

Καί θέλουμε ν' ἀνοίξουμε τήν ψυχή μας καί νά Σοῦ μιλήσουμε, νά προσευχηθοῦμε, νά Σέ εὐχαριστήσουμε, νά Σέ ὑμνήσουμε καί νά Σέ δοξολογήσουμε, ἐμεῖς οἱ παναμαρτωλοί,  ἀλλά καί νά Σέ ἱκετεύσουμε.

Σύ γνωρίζεις ἀπό ἱκεσίες καί δεήσεις. Σύ βλέπεις τίς ἀσθένειες,  αἰσθάνεσαι τόν πόνο μας, ἀφουγκράζεσαι τό κρυφό κλάμα μας, προσέχεις τά δάκρυά μας, ἐννοεῖς τίς ἀγωνίες μας. Πρός Σέ, τήν Μεγαλόχαρη Κυρία τῶν Ἀγγέλων, πρός Σέ ἀτενίζομεν καί προσκυνοῦμεν τήν ἁγίαν Σου θαυματουργόν Εἰκόνα. Ναί, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως ἐμοῦ, τοῦ ἁμαρτωλοῦ καί ἀναξίου δούλου τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ὅλων μας τήν φωνήν τῆς ψυχῆς εἰσάκουσον, Παναγία μας. Γλυκυτάτη Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἰσχνοφωνεῖ ἡ γλῶσσα ἀλλ’ ἄκουσε τήν προσευχή μας!

*

Θέλουμε, πρῶτον, νά Σέ εὐχαριστήσουμε. Ν' ἀναπέμψουμε ὕμνους εὐχαριστίας, εὐγνωμοσύνης καί δοξολογίας πρός τό Πανάγιον Ὄνομά Σου.

Ὦ Μεγαλόχαρη, Σέ μεγαλύνομεν καί Σέ εὐχαριστοῦμεν. Διότι Σύ ἀπεδέχθης νά ὑπηρετήσης τό θεῖον μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Σύ ἔγινες ὑπόδειγμα πάσης ἀρετῆς: τῆς πίστεως, τῆς ταπεινοφροσύνης, τῆς ὑπακοῆς, τῆς ὑπομονῆς, τῆς σεμνότητος, τῆς ἁγνείας, τῆς προσευχῆς, τῆς σιωπῆς. Μέ ἱεράν εὐλάβειαν καί μέ πόθον ψυχῆς Σέ εὐγνωμονοῦμεν.

*

Μέ ποῖα ἐγκώμια νά Σέ ὑμνήσουμε, Παναγία μας; «Σύ εἶσαι ἡ ἀγαθοδότις. Σύ ἡ πλουτοδότειρα. Σύ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους τό ἐγκαλλώπισμα. Σύ τό καύχημα πάσης κτίσεως. Σύ βασιλίς καί κυρία καί κυρία τῶν Ἀγγέλων καί Δέσποινα καί Θεομήτωρ καί ἀληθῶς Θεοτόκος. Ὁ Εὐαγγελισμός Σου, οὐράνιος ἀγγελία. Ἡ Γέννησις τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν. Ἡ Κοίμησις, ἔνδοξος, ἱερά καί πανεύφημος. Οὐ θάνατον λέξομαι ἀλλά Κοίμησιν».

«Οὐδείς δυνήσεται κατ' ἀξίαν εὐφημῆσαι τήν ἱεράν ἐκδημίαν τῆς Θεομήτορος. Δεσποτικαῖς παλάμαις τήν ἱεράν Σου ψυχήν ὁ Υἱός Σου ὑποδέχεται».

Ὦ Μεγαλόχαρη, μέγα τό μυστήριον! Δέχεται ὁ Χριστός τήν ψυχή Σου! Ἄγγελοι καί ἀρχάγγελοι ἀναβαίνουσι καί καταβαίνουσι, Προφῆται καί Πατριάρχαι ἐξέρχονται ἀπό τόν οὐρανόν, νά προϋπαντήσουν Σέ, τήν Ὁποίαν προεφήτευσαν! Ἀπόστολοι συναθροίζονται, τάγματα Δικαίων καταφθάνουν! Ἀναβιβάζεσαι, ὦ Παρθένε Μαριάμ, εἰς τούς κόλπους τοῦ Υἱοῦ Σου καί Θεοῦ!

   Καί πῶς θά γευθῆς θάνατον, Σύ, ἡ ἄχραντος;  Διά Σέ «γέφυρα πρός ζωήν καί κλῖμαξ πρός οὐρανόν ὁ τάφος γίνεται καί ὁ θάνατος πρός ἀθανασίαν πορθμεῖον. Ὁ προφήτης Ἠλίας εἰς τόν οὐρανόν ἔφθασε. Ὁ Παῦλος ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Σύ δέ ἕως αὐτοῦ τοῦ βασιλικοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ Σου ἔφθασας». Καί λέγομεν τοῦτα τά λόγια: «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἰματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».  

Καί ἐνῶ ἡμεῖς οἱ ἀμαρτωλοί ἐκλείσαμεν τόν Παράδεισον, Σύ ἀνοίγεις αὐτόν, Σύ, ἐσφόγγισας τά δάκρυα τῆς πρώτης ἐκείνης Εὔας καί ὡς δευτέρα Εὔα ὑπάρχεις γιά μᾶς. Καί ἀνεβαίνοντας στούς οὐρανούς ἄνοιξες καί τήν ἰδικήν μας στράτα, ὁποῦ πηγαίνει στόν οὐρανό. Πόση ἐλευθερία μᾶς δίδει τοῦτο τό γεγονός! Καί ἐμεῖς, ἄν τό θελήσουμε, μποροῦμε νά γίνουμε οὐρανοπολῖτες, κάτοικοι τοῦ οὐρανοῦ καί στά σκηνώματα τοῦ Θεοῦ ἀπαύστως νά διαμένωμεν. Ὁποία χαρά, ὁποία ἀγαλλίασις, ὁποία εὐφροσύνη!

*

Ὦ, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, ἔλα καί νῦν, δέξου τήν προθυμία τῆς δεήσεως μας, τήν ἰκεσία μας. Βοήθησέ μας νά κατανικήσουμε τήν ἁμαρτία, νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τά ψυχικά πάθη. Ἔκτιλον τάς ἀκάνθας τῶν παθῶν. Σύ Ρόδον τό ἀμάραντον. Ἀπάλλαξέ μας ἀπό τίς σωματικές ἀσθένειες καί εἶναι τόσες καί τόσες, καρκινώματα καί αὐτοάνοσα καί χάρισε γαλήνη στή ζωή μας καί φωτισμό πνεύματος! Ἀναζωπύρωσε στίς καρδιές μας τόν πόθο πρός τόν Υἱό Σου, κατάστησε τήν ζωή μας εὐάρεστη πρός Αὐτόν  καί ἀξίωσέ μας  νά Σέ ἰδοῦμε στή δόξα τοῦ Υἱοῦ Σου καί ἀπαύστως νά εὐφραινώμεθα στούς οὐρανούς! Θέλουμε νά Σέ ἰδοῦμε Παναγία μας καί μεῖς οἱ ἀνάξιοι στόν Παράδεισο, στόν Κῆπο τῆς Ἐδέμ.

*

Καί στήν γλυκυτάτη πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα μας, μέ τήν μακραίωνη ἱστορία της, τήν ὑπέροχη γλῶσσα της, τίς τόσες ὀμορφιές, ἀλλά καί τούς τόσους ἀγῶνες, πόσες καί πόσες φορές Σύ δέν στάθηκες ἡ κραταιά προστασία, ἡ φρουρός καί ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός; Σύ εἶδες ἐδῶ καί τόν ἄνανδρο τορπιλισμό τῆς «Ἕλλης» καί πόνεσες Παναγία μας. Ὦ Δέσποινα, σκέπαζε πάντοτε μέ τό ἅγιο πέπλο Σου τήν πατρίδα μας. 

Ναί, τό ὁμολογοῦμε, Δέσποινα τοῦ κόσμου, Μῆτερ καί Παρθένε, τό ὁμολογοῦμε πώς δέν εἴμεθα ἄξιοι τῆς βοηθείας Σου, τῆς ἐλεημοσύνης Σου, τῆς Σκέπης Σου˙ δέν εἴμεθα ἄξιοι νά ὀνομαζόμεθα ὄχι τέκνα ἰδικά σου, ἀλλ' οὔτε δοῦλοι σου. Πλήν, δι' ἀγάπην τοῦ Υἱοῦ σου, μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν Σου ἀφ' ἡμῶν, τῶν τέκνων Σου!  Μή ἀφαιρέσης ἀπό ἡμᾶς τήν Σκέπην Σου, διά νά Σέ κηρύττωμεν  καί  ἡμεῖς  Μητέρα, καθώς εἶσαι τοῦ Ἐλεήμονος Θεοῦ.

*

Ὦ Μεγαλόχαρη, Σέ ἀντικρύζομε, μέ τήν κεφαλή Σου καλυμμένη σεμνά μέ τό μαφόριον. Τό πρόσωπόν Σου ἅγιον. Τό μέτωπόν Σου τίμιον, ἁγνόν, ἀκηλίδωτον. Οἱ ὀφθαλμοί σου σοβαροί, ἀλλά καί μέ γλυκύτητα. Τό βλέμμα Σου θλιμμένον ἀλλά καί χαροποιόν, ἀθῶον, σκεπτικόν, ἄμωμον, ὑπομονητικόν, ἐλπιδοφόρον, πρᾶον, σεμνότατον, ἄκακον, παρθενικόν καί μητρικόν. Αἱ χεῖρες Σου, μία ἀγκάλη, μία δέησις, ὦ Πλατυτέρα, δείχνουν τόν Χριστόν, ὦ Ὁδηγήτρια, τόν Κύριον καί Λυτρωτήν καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ἀπό Ἐσέ, Παναγία μου, ἄλλοι ἱκετεύουν ἔλεος, ἐλπίδα ὁ θλιμμένος, ἐλεημοσύνη ὁ πτωχός, ψωμί ὁ πεινασμένος, νερό ὁ διψασμένος, Παντάνασσα τῆς Ἐκκλησίας, Σέ διαλαλεῖ ἡ καμπάνα, μά ἡ καρδιά μας Δέσποινα, αὐτή «φωνάζει» Μάνα!   

«Ἄσμασιν ἱεροῖς εὐφημήσωμέν Σε σήμερον καί ὕμνους ἱερούς Σοι ἄσωμεν», Μεγαλόχαρη!  Ναί!  «Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν Σε, τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σὲ μεγαλύνομεν»! Καί τά λόγια τά ἰδικά σου, στήν ἰδική σου Ὠδὴ: «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον» νά εἶναι ἀπαύστως καί λόγια ἰδικά μας καί προσευχή ἰδική μας καί νά μᾶς προσφέρουν χαράν ἄληκτον ὑπό τήν σκέπην σου.  

Ὦ, Πανύμνητε Μῆτερ, Παναγία Θεοτόκε, Μεγαλόχαρη, πρέσβευε τῷ Υἱῷ Σου καί Θεῷ καί Σωτῆρι ὑπέρ ἡμῶν, τῶν ἁμαρτωλῶν!  ΑΜΗΝ.