ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΣΠΛΑΧΝΙΚΟΥ ΠΑΤΕΡΑ - 28/2
Οι άγιοι Πατέρες όρισαν η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην καταπληκτική και διδακτική παραβολή του Ασώτου υιού . Σκοπός τους ήταν να τονισθεί στους πιστούς η απύθμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης που δίνει στους μετανοούντας ανθρώπους. Να διδάξει, σε όσους είναι απελπισμένοι, ότι ο Θεός παραμένει με ανοιχτές αγκάλες να δεχτεί τον κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, όσο αμαρτωλός και αν είναι. ΄Ετσι δικαιολογημένα λέγεται και παραβολή του στοργικού ή σπλαχνικού Πατέρα.
Κάποιοι υποστηρίζουν δικαιολογημένα πως και αν ακόμη είχε χαθεί ολόκληρο το Ευαγγέλιο και είχε σωθεί μόνο αυτή παραβολή, θα μπορούσε αυτή να αποτελέσει κείμενο ελπίδας και σωτηρίας για το ανθρώπινο γένος. Σε καμιά θρησκεία του κόσμου δε παρουσιάζεται ο Θεός τόσο συμπονετικός, ως στοργικός άνθρωπος πατέρας. <<Αντίθετα πρεσβεύουν αλλόκοτους μοχθηρούς «θεούς», οι οποίοι μισούν τους ανθρώπους.
Στην αρχαιοελληνική θρησκευτική παράδοση οι «θεοί» ζήλευαν και μισούσαν θανάσιμα τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να κάνουν ασταμάτητα θυσίες και άλλες τελετουργίες για τον εξευμενισμό τους. Ως και ανθρωποθυσίες έκαναν οι αρχαίοι προκειμένου να τους κατευνάσουν την μήνη και να γλυτώσουν από την αναίτια τιμωρία των ψευδοθεών τους.
Αλλά και οι Εβραίοι δεν είχαν καλύτερη αντίληψη για το Θεό. Απομακρυσμένοι από το κήρυγμα των προφητών, φαντάζονταν το Θεό φοβερό και απόκοσμο τιμωρό, ο Οποίος υπάρχει για να κατασκοπεύει τους ανθρώπους, παρ’ όλο που ο Θεός τους διευκρίνισε πως «ως απέχει ο ουρανός από της γης, ούτως απέχει η οδός μου από των οδών υμών, και τα διανοήματα υμών από της διανοίας μου» (Ησ.55,9). Τους ειδοποιούσε, μέσω των αγίων προφητών ότι έχουν απόλυτα λανθασμένη άποψη για Εκείνον.>>
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία τα πράγματα, έχουν αλλιώς, η σχέση μας με το Θεό διέπεται από δικά του χαρακτηριστικά και δεδομένα. Εκείνος θυσιάζεται για να λυτρωθούμε εμείς, γίνεται κατάδικος για να γίνει κατάδικός μας.
Έχουμε μετανοημένο άσωτο υιό γιατί έχουμε στοργικό Πατέρα, που ευφραίνεται και πανηγυρίζει, που είναι Μακρόθυμος, Πολυέλαιος, Φιλάνθρωπος. Του χάρισε εξ αρχής την ελευθερία του, αλλά πάντοτε μαζί με την πατρική του αγάπη. Αυτή θυμόταν πάντα, και τότε που ασώτευε και τώρα που γύρισε, μετανοημένος. Ναι, ο Πατέρας πάντα αναμένει. Δεν κουράζεται να περιμένει. Δίνει και ξαναδίνει ευκαιρίες σωτηρίας. Ο Θεός θέλει όλους μας να σώσει και να μας υποδεχθεί στην πατρική του αγκάλη. Δεν υπάρχει ασωτία και άσωτος που να αρνείται να τον σώσει ο Στοργικός Πατήρ. Ποτέ λοιπόν, και κανείς μας, συναμαρτωλοί αδελφοί, ας μην απελπιστεί, αρκεί να επιζητεί την μετάνοια, και την αγκαλιά του Θεού Πατέρα. Αν επιμένουμε στον λόγο μας περί του σπλαχνικού Πατέρα, είναι γιατί μας είναι χρήσιμη η συγχώρησή Του στις πτώσεις μας. Η ανοιχτή αγκαλιά Του πάντα θα μας παρακινεί σε απόφαση επιστροφής και μετανοίας, θάρρους και ελπίδος, τις δύσκολες ώρες του πολέμου της απόγνωσης. Πρέπει καλά να καταλάβουμε, πως ο Πατέρας είναι η όντως αγάπη, όχι μόνο έχει αγάπη. Ο Πατέρας, ο Πλάστης και Δημιουργός Θεός μας, συμπονά τις πληγές μας, τις θεραπεύει, αγκαλιάζει τα κουρελιασμένα σώματά μας και τα ντύνει βασιλικά, μας φοράει δακτυλίδι και χιτώνα φωτεινό και λαμπρό, μόνο και μόνο, επειδή επιστρέφουμε στην πατρική οικία και αγκαλιά, ζητώντας τον Πατέρα και την στοργή Του. Πόσο δίκιο έχουν πολλοί αγιογράφοι, που εικονογραφούν την μορφή του στοργικού Πατέρα, να έχει στην αγκαλιά Του τον άσωτο υιό, ακριβώς έξω από το εξομολογητήριο του ναού. Η αγκάλη του πατέρα της παραβολής, είναι ανοιχτή. Συνεχίζει να αγαπά, ελπίζει και προσμένει. Αυτό είναι το ζητούμενο και το θαυμαστό της παραβολής. Η αγάπη και η κατανόηση του πατέρα είναι πρόσκληση διαρκείας για επιστροφή. Η αγάπη και το έλεος του Θεού είναι από τα μεγάλα δεδομένα της ζωής. Αυτό που αναμένεται πλέον είναι η δικιά μας μετάνοια και επιστροφή. Αγαπητοί μου, ο Άγιος Πορφύριος μας λέγει, πως η αμαρτία κάνει τον άνθρωπο πολύ μπερδεμένο ψυχικά. Πρέπει να αφήσουμε μια χαραμάδα στην ψυχή μας ανοιχτή, για να μπει μέσα μας το φως και η αγάπη του Χριστού. Την πρώτη κίνηση την κάνει Εκείνος : <<Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες,,,>>. Ας ανταποκριθούμε στο κάλεσμά Του, αποδεχόμενοι το Φως Του, και επιστρέφοντας στον οίκο του Πατρός, ,θα απολαύσουμε τις πνευματικές δωρεές που μας χαρίζει η αγάπη Του.