Κυριακή των Απόκρεω - 27/2/22

Κυριακή των Απόκρεω σήμερα, αγαπητοί, ή αλλιώς και Κυριακή της Κρίσεως. Ακούσαμε την υπέροχη ευαγγελική περικοπή που μας διαβεβαιώνει ότι κάποτε όλοι θα αναστηθούμε και οι κεκοιμημένοι και όσοι θα είναι ζώντες θα εμφανισθούμε όλοι ενώπιον του Θεού για να κριθούμε.

 Δεν θα είναι αυτή τη φορά όπως όταν ήλθε στη γη την πρώτη φορά, στην πρώτη του παρουσία. Όπως επανειλημμένως είπε τότε ο Κύριος:<<  «Ου γάρ ήλθον ινα κρίνω τόν κόσμον,  αλλ'  ίνα σώσω τόν κόσμον». Στην Δευτέρα Του Παρουσία όμως θα έρθει να κρίνει τον κόσμο και θα αποδώσει το δίκαιο ο Κύριος στον καθένα.

Και τόσο απλά και κατανοητά μας περιγράφει την κρίση και την απονομή της δικαιοσύνης ο Χριστός μας με το παράδειγμα του βοσκού που χωρίζει τα πρόβατα από τα ερίφια. Και θα καλέσει όλους μας. Στους μεν εκ δεξιών θα πει: <<Ελάτε να κληρονομήσετε την ετοιμασμένη για σας βασιλεία από καταβολής κόσμου>>. Στους δε εξ ευωνύμων θα πει :<<πορεύεσθε οι κατηραμένοι εις το πυρ το εξώτερον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού>>.

Όσο κι αν μας φαίνεται μακρινό τούτο το γεγονός, σίγουρα θα έρθει κάποτε και όλοι θα δώσουμε λόγο. Το θέμα είναι πως ότι έχει να κάνει ο καθένας μας, πρέπει να το πράξει εδώ και τώρα, σε αυτόν τον κόσμο. Δεν υπάρχουν έπειτα περιθώρια .Εδώ θα αποφασίσει κανείς τι θα πράξει και πώς θα ζήσει, σε σχέση με το Θεό, τον συνάνθρωπο, και τον εαυτό του. Από αυτό και μόνο καταλαβαίνουμε πως η παρούσα ζωή στον κόσμο αυτόν έχει μεγάλη αξία, όση και η αιωνιότητα. Το ξεκαθάρισε :  Θα καθίσει ο Χριστός στο θρόνο Του θα χωρίσει τους ανθρώπους και θα εξαγγείλει το κριτήριο με το οποίο θα κρίνει τον κόσμο: «Δεν σας κρίνω εγώ» θα πει. «Μόνοι σας κριθήκατε. Επείνασα και ουκ εδώκατέ μοι φαγείν. Εδίψασα και δεν μου δώκατε νερό. Ήμουνα ξένος, δεν μου είπατε ‘’έλα να σε φιλοξενήσουμε’’. Ήμουνα άρρωστος, δεν ήλθατε να με δείτε. Ήμουνα στη φυλακή και δεν κάνατε τον κόπο να μου δείξετε ότι με συμπονάτε». Θέλει να μας πει ο Χριστός, ότι τελικά θα δικαστούμε, γιατί εμείς δεν θελήσαμε να βάλλουμε στην καρδιά μας το θέλημα του Θεού. Και δεν αγωνιστήκαμε να κάνουμε ούτε τις πιο μικρές αυτονόητες καλωσύνες». Τι είναι να επισκεφθείς τον άρρωστο, να του χαμογελάσεις και να του πεις «περαστικά». Αυτά λέει ο Χριστός είναι που θα μας κρίνουν. Δηλαδή τι μας ζητάει; Πλατιά καρδιά.

«Χριστέ μου», θα πουν οι δίκαιοι, «πότε σε βοηθήσαμε, πότε σου δώσαμε νερό, πότε φαΐ, πότε σε είδαμε άρρωστο;». Απαντάει ο Χριστός: «Ο,τι εποιήσατε ενί των αδελφών μου, εμοί εποιήσατε». Για μένα το κάνατε. Όποιος κάνει το καλό, από την αγάπη του Χριστού το κάνει.

Επειδή μας έδωσε ένα μήνυμα: Ότι ένας είναι ο Πατέρας μας και όλοι είμαστε αδέλφια. Τον αδελφό σου δεν πονάς; Στον αδελφό σου δεν δίνεις ψωμί; Τι είσαι; Θηρίο; Και μάλιστα εμείς οι χριστιανοί, είμαστε δυό φορές αδέλφια.

 Όχι μόνο γιατί μας εδημιούργησε ο ίδιος Πατέρας Θεός, αλλά και γιατί βγήκαμε από την ίδια μήτρα, από την αγία κολυμβήθρα. Και είμαστε αυτάδελφοι με την Παναγία, με τον απόστολο Πέτρο, με την αγία οσιοπαρθενομάρτυρα Παρασκευή. Αλλά και με κείνο το ρεμάλι, που καμιά φορά έτσι λέμε κάποιον περιθωριακό της κοινωνίας. Και με κείνον αυτάδελφοι είμαστε.

«Ότι εποιήσατε ενί των αδελφών μου τούτων των ελαχίστων». Ελαχίστων ηθικά, όχι σε χρόνια, ούτε σε αξιώματα. Αλλά εκείνων που τους θεωρούμε τιποτένιους. Αν τους κάνετε οποιαδήποτε καλωσύνη, σε μένα το κάνατε, λέει ο Χριστός. Συνεχίζει το Ευαγγέλιο: Θα γυρίσει έπειτα ο Χριστός στους αμαρτωλούς και θα τους πει: «Πορεύεσθε απ' εμού οι κατηραμένοι. Επείνασα και ουκ εδώκατέ μοι. Εδίψασα δεν με ποτίσατε, ξένος ήμουν δεν μου χαμογελάσετε και δεν με ευχηθήκατε ούτε όταν ήμουν άρρωστος, ούτε όταν ήμουν στη φυλακή». Θα πουν εκείνοι: «Πότε σε είδαμε Κύριε; Πού σε είδαμε; Δεν σε καταλάβαμε ποτέ μας;». Και όταν τους είπε πως ό,τι δεν κάνατε στους αδελφούς σας τους ελαχίστους, ούτε σε μένα το κάνατε, σημασία δεν έδωκαν. Γι' αυτό «απελεύσονται ούτοι, με τέτοια μυαλά, εις κόλασιν αιώνιον. Οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον». Τι περισσότερο θέλουμε για να καταλάβουμε ότι η ημέρα της δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου, θα είναι η μεγαλύτερη δόξα του καλού στον κόσμο και η χειρότερη κατάκριση του κακού, που είναι εδώ μέσα στην καρδιά. Όχι έξω. Γι' αυτό όταν βγάζουμε το κακό από μέσα μας το έχουμε συντρίψει και έχουμε γίνει άξιοι της Βασιλείας του Θεού. Πότε το συντρίβουμε; Όταν μιμούμαστε τη μετάνοια του ληστή, που σε όλη του τη ζωή ήταν παλιάνθρωπος. Και δυό λεπτά πριν πεθάνει, νίκησε το κακό μέσα του και είπε: «Μνήσθητί μου Κύριε, εν τη Βασιλεία σου. Όλη μου η ζωή ήταν λάθος. Τώρα θέλω να είμαι κοντά σου».

Και ο πολυεύσπλαγχνος Θεός τον πήρε πρώτο στη Βασιλεία του. Ας δώσουμε την ευκαιρία στον εαυτό μας αλλά και στο Θεό να χαρούμε μαζί Του στην Επουράνιο Βασιλεία Του. Εκείνος από την πλευρά Του θα έχει κάνει όλα όσα χρειάζονται. Εμείς αδελφοί μου, θα ανταποκριθούμε στις θείες συμβουλές Του περί αγάπης, ως του μοναδικού πραγματικού κριτηρίου ,την ώρα της μεγάλης Κρίσεως και της μεγάλης αποφάσεως ;


Εκτύπωση   Email