Κυριακή του Ασώτου Υιού - 20/2/2022

Δεκάτη εβδόμη Κυριακή του Λουκά  σήμερα, αγαπητοί, η Κυριακή του Ασώτου. Μπήκαμε, σιγά-σιγά, στο Τριώδιο. Μας παίρνει απ' το χεράκι ο Χριστός μας για να μας φέρει στα Άγια Πάθη και στη Θεία Του Ανάσταση. Και μας μιλάει απαλά, μέσα απ' το Ευαγγέλιο, με παραβολές, με τρόπο που να τον δέχεται η ψυχή μας και να τον καταλαβαίνει. Σήμερα μας είπε την παραβολή του Ασώτου υιού, που είναι η καρδιά των παραβολών. Αν έλειπε όλο το Ευαγγέλιο και υπήρχε μόνο αυτή η παραβολή, έφτανε για να δείξει το μέγεθος της αγάπης του Θεού, αλλά και το δράμα του ανθρώπου.

Ο Κύριος μας θέλει κοντά Του ελεύθερα, με λογισμό και μ' όνειρο να μένουμε πλησίον Του. Έχουμε ελευθερία, αυτεξούσιο και κάνουμε χρήση ή κατάχρηση.

Ο Άσωτος έκανε κατάχρηση της ελευθερίας του, άφησε τον Θεό κι έφυγε, γιατί πίστευε πως μακριά από Εκείνον -όπως το κάνουμε και πολλοί σήμερα- θα 'ναι καλύτερα. Διαπίστωσε, όμως, απ' τη σκληρή πραγματικότητα και από το άδειασμα της ψυχής του πως όχι μόνο δεν ήταν καλύτερα, αλλά πολύ χειρότερα. Ήταν, όμως, ειλικρινής και γύρισε πίσω μετανοιωμένος, συντετριμμένος.

Ο πατέρας του, ο Θεός μας, τον περίμενε, όπως περιμένει όλους μας ο Θεός. Είναι τόσο τρυφερός, τόσο στοργικός, τόσο καλοσυνάτος απέναντί μας και με μεγάλη υπομονή. Όποιος αγαπά, κάνει υπομονή. Κι ο Θεός αγαπά και μας περιμένει. Όταν είδε να γυρίζει ο γιος Του, έτρεξε. Τον είδε από μακριά και έτρεξε.

Έτρεξε κοντά του, τον πήρε αγκαλιά, τον ασπάστηκε, καταχάρηκε ο Θεός μας. Τόσο μας αγαπά. Κι εκείνος άρχισε να εξομολογείται και να λέει, αλλά ο Θεός τον έκοψε στη μέση, τον έβαλε στο σπίτι του, τον έντυσε και άρχισε, μετά, το τραγούδι της αγάπης και της θείας ευχαριστίας.

Είχε, όμως, κι άλλον γιο, άλλη κατάσταση ανθρώπων -όπως ήσαν οι Ιουδαίοι της εποχής του Ιησού- ο οποίος δεν έφυγε ποτέ από κοντά του, αλλά και ποτέ δεν ήταν μαζί του, γιατί δεν αγαπούσε. Είχε κάνει κέντρο των πάντων τον εαυτό του, όπως πολλοί κι από μας σήμερα - και γι' αυτό υποφέρουμε.
 Γι' αυτό κι εκείνος, ο μεγάλος υιός, δεν μπόρεσε να καταλάβει την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού. Άρχισε, λοιπόν, την γκρίνια. Πόσο κακό είναι η γκρίνια και πόσο κακό κάνει! Δεν μπόρεσε να καταλάβει την καρδιά και την ευσπλαχνία του πατέρα του, παρότι ήταν συνεχώς κοντά του.

Σήμερα, που είμεθα και εμείς σ' αυτή την πλάση τη δύσκολη, σε μια άσωτη εποχή, που όλα σχεδόν μας εμποδίζουν να γευτούμε τη σωτηρία μας, μοιάζομε ή με τον άσωτο γιο, κάνοντας το πείραμα της αυτοθέωσης και απομάκρυνσης, αλλά γυρίζουμε πίσω, ή μοιάζουμε με τον μεγαλύτερο γιο, που λέμε μόνο πως αγαπάμε και δεν καταλάβαμε ποτέ την αγάπη.

Ας μας φωτίσει η ευσπλαχνία Του να μετανοήσουμε και να καταλάβουμε την αγάπη Του, να προσπαθούμε να μένουμε πάντοτε κοντά Του, αλλά να ανεχόμαστε και τους άλλους μαζί μας, στο σπίτι του Πατέρα, όπως του δέχεται Εκείνος,συγχωρώντας τους, όσο κι αν τον πίκραναν.

Ό Θεός δέν αφήνει τόν κόσμο του, τήν κορωνίδα τής δημιουργίας του, τόν άνθρωπο, ο άνθρωπος όμως λόγω τού Εγώ έχει αφήσει τόν Δημιουργό του, τόν ουράνιο Πατέρα μας!!! Καιρός επιστροφής,λοιπόν,στο σπίτι του Πατέρα, ο καιρός και οι ευκαιρίες του Τριωδίου μας προσκαλούν προς τούτο. Μην τις αφήσουμε και πάλι χωρίς να ωφεληθούμε πνευματικά. Γένοιτο!


Εκτύπωση   Email