Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ για το ιεραποστολικό φρόνημα του Απ. Παύλου

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,

Ἀξίζει τώρα πού αὐτές τίς ἡμέρες (29 Ιουνίου) ἑορτάζουμε τόν μέγα Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο νά προσεγγίσουμε μέ τήν Ἐγκύκλιό μας αὐτή τήν μεγάλη αὐτή προσωπικότητα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὁ Ἀπ. Παῦλος δέν ἦταν μία συνηθισμένη περίπτωση ἀνθρώπου. Ὑπῆρξε, πράγματι, ἕνας ἐπίγειος ἄγγελος καί ἕνας ἐπουράνιος ἄνθρωπος. Ἀληθινά μεγάλος. Μεγάλος Ἀπόστολος τῆς οἰκουμένης. Πανεύφημος καί πρωτοκορυφαῖος. Δέν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο τό γεγονός, ἀλλά λίαν ἀξιοπρόσεκτο, ὅτι ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, ὁ μέγας θεοφόρος αὐτός Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας, ἐγκωμιάζει σέ ἑπτά ὁμιλίες του τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο. Καί οἱ ἑπτά αὐτές ὁμιλίες του εἶναι ἀριστουργήματα λόγου καί βάθους σκέψεως. Γράφει στήν Α' ὁμιλία του: «Δέν θά ἔσφαλε κανένας, ἄν ὀνομάσει τήν ψυχή τοῦ Παύλου λιβάδι ἀρετῶν καί κῆπο πνευματικό. Τόσο πολύ ἀκτινοβολοῦσε ἀπό χάρη καί ἔδειχνε τήν πίστη τῆς ψυχῆς του ἀντάξια αὐτῆς τῆς χάρης. Ἐπειδή, λοιπόν, ἔγινε «σκεῦος ἐκλογῆς» καί καθάρισε καλά τόν ἑαυτό του, εἶχε ἐκχυθεῖ σ΄ αὐτόν πλούσια ἡ δωρεά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι' αὐτό μᾶς χάρισε καί τούς θαυμαστούς ποταμούς, ὄχι μόνο τέσσερις σύμφωνα μέ τήν πηγή τοῦ παραδείσου, ἀλλά πολύ περισσότερους πού ρέουν καθημερινά, καί δέν ποτίζουν τή γῆ, ἀλλά τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού τίς διεγείρουν στήν καρποφορία τῆς ἀρετῆς» (ΕΠΕ 36, 401).

Στήν Ἐγκύκλιό μας ὅμως αὐτή θά ἑστιάσουμε τήν προσοχή μας σ' ἕνα μόνο θέμα πού ἀξίζει νά τό προσεγγίσουμε περισσότερο. Εἶναι τό ἱεραποστολικό φρόνημα τοῦ Ἀποστόλου.

Πράγματι, Παῦλος: Ἀπόστολος, ἀποστολή, ἱεραποστολή, ἔννοιες πνευματικῶς ταυτόσημες, οἱ ὁποῖες ἄριστα συνοδεύουν τό ὄνομά του. Καί δέν θά μποροῦσε νά ἦταν διαφορετικά γιά τήν μεγάλη προσωπικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο. Ὁ «οὐρανοβάμων» ἀσπάζεται, υἱοθετεῖ, ζεῖ καί κινεῖται ἀκριβῶς μέσα στό πνεῦμα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ: «Πορευθέντες, μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 28:19). Αὐτός ὁ ἱερός πόθος τῆς μεταδόσεως στούς συνανθρώπους του, τοῦ Εὐαγγελίου, τόν συνέχει σ' ὅλη του τή ζωή. Ὁ Παῦλος ζεῖ διαρκῶς, μετά τήν ἐπιστροφή του εἰς Χριστόν μέ τό θαῦμα τῆς Δαμασκοῦ, μέ ἰσχυρότατη τήν συναίσθηση τῆς ἱερῆς του ἀποστολῆς. «Ἀνάγκη γάρ μοι ἐπίκειται. Οὐαί δέ μοι ἐστίν, ἐάν μή εὐαγγελίζωμαι» (Α’ Κορ. 9:16) θά γράψει πρός τούς Κορινθίους, ἐνῶ πρός τούς Ῥωμαίους θά πεῖ: «Ἕλλησί τε καί βαρβάροις, σοφοῖς τε καί ἀνοήτοις ὀφειλέτης εἰμί» (Ῥωμ. 1:14).

Ἀπό τά Ἱεροσόλυμα, σ’ ὅλη τήν Μικρά Ἀσία, τήν Ἀθήνα, τήν Ῥώμη, μέχρι καί τήν Ἱσπανία, ὁ Παῦλος δέν θά παύσει νά κηρύττει Χριστόν Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστάντα καί νά μεταφέρει τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν χριστιανική ἐλπίδα, τήν εἰρήνη καί τήν καταλλαγή μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί τῶν λαῶν. Ὁ Θεός, τοῦ δείχνει τόν ἱεραποστολικό δρόμο καί «δεδεμένος τῷ Πνεύματι», ἐκεῖνος πορεύεται. Θά περιοδεύσει ἀνά τήν οἰκουμένη χωρίς νά μετρήσει θυσίες, κόπους, διώξεις, φυλακίσεις, ναυάγια, ταλαιπωρίες. Ὡραιότατα, ὁ Ἱ. Χρυσόστομος θά πεῖ, ὅτι «ὡς πτηνόν τήν οἰκουμένην διέδραμε ὄχι μόνο ὁδοιπορῶντας, ἀλλά ξερριζώνοντας τά ἀγκάθια τῶν ἁμαρτημάτων καί σπέρνοντας τό λόγο τῆς εὐσέβειας, ἀπομακρύνοντας τήν πλάνη, ἐπαναφέροντας τήν ἀλήθεια, κάνοντας ἀγγέλους ἀπό τούς ἀνθρώπους ἤ καλύτερα ἀπό δαίμονες τούς ἀνθρώπους, τούς ἔκανε ἀγγέλους» (Ὅπ. παρ. Ὁμιλίες Β', σελ. 428 καί Α' σελ. 403).

Ἡ ἱεραποστολή γιά τόν Παῦλο δέν εἶναι δευτερευούσης σημασίας ἐργασία. Εἶναι γι’ αὐτόν ἕνας ἀκατάπαυστος ἀγῶνας «νυκτός καί ἡμέρας». Εἴτε μέ τό φλογερό του κήρυγμα, εἴτε μέ τίς ἐπιστολές του, εἴτε μέ τίς ἐπισκέψεις καί ἀτομικές ἐπικοινωνίες, κυριολεκτικά, δίνεται ὁλόκληρος γιά τόν ἄλλον, τόν κάθε ἄλλον, πού «εἶναι ἀδελφός» του ἐν Χριστῷ. Γιά τόν Ἀπόστολο, οἱ πιστοί εἶναι ἀδελφοί του «ἀγαπητοί» καί «ἐπιπόθητοι», χαρά καί στέφανός του. Ἔτσι τήν ἱεραποστολική του δράση τήν ἔχει βασισμένη σέ δύο πόλους. Ὁ ἕνας εἶναι τό θεῖο κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καί ὁ ἄλλος ἡ λατρευτική ζωή μέ τίς ἱερές συνάξεις τῶν πιστῶν.

Ἀγαπητοί μου,

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, πράγματι, κατέστη ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καί ἡ προσωπικότης του εἶναι μεγάλη μέσα στήν ἱστορία τοῦ πνεύματος τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ θεολογία του ἐμπνέει καί μυσταγωγεῖ τίς ψυχές καί ὁ λόγος του παρηγορεῖ, ἐνισχύει καί συγκινεῖ.

Ὁ Παῦλος παραμένει ὁ οἰκουμενικός διδάσκαλος. Εἶναι, ὁ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ στυλοβάτης. Εἶναι τῆς Ἑλλάδος, Ἀπόστολος καί στήριγμα, καύχημα καί δόξα. Αὐτό τό ἱεραποστολικό του φρόνημα πολλά μπορεῖ νά ἐμπνεύσει καί νά διδάξει καί σέ μᾶς σήμερα. Γι' αὐτό καί σᾶς συμβουλεύω νά διαβάζετε τίς Ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου καί νά λαμβάνετε πνευματικά μηνύματα γιά τήν ζωή σας. Εἶναι τόσο ἀναγκαῖα.

Μετά πολλῶν πατρικῶν εὐχῶν  

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’